Super Jail

Υπάρχουν φορές που μπορεί να γνωρίζεις κάτι πολύ καιρό και να superjailχρειάζεται να ωριμάσεις εσύ ο ίδιος για να το εκτιμήσεις. Όταν έρχεται αυτή η στιγμή, το κοιτάς με νέα ματιά και δεν μπορείς να πιστέψεις ότι είχες στα χέρια σου κάτι τόσο σπουδαίο χωρίς να το πάρεις είδηση. Λοιπόν, καμία σχέση. Το Super Jail ανήκει στην σπάνια κατηγορία διαμαντιών (αν μπορεί αυτό το αριστούργημα να ενταχθεί σε κατηγορία) που με το που τα βλέπεις για πρώτη φορά, πέφτεις στα τέσσερα και ευχαριστείς αυτόν που σου το συνέστησε ή την καλή σου τύχη που σε έριξε εκεί. Έτσι και γω, θέλω να ευχαριστήσω θερμά τον φίλο Α. που με ευλόγησε χτες με αυτή την αποκάλυψη. Ποτέ πια η ζωή μου δεν θα είναι ίδια.

Δεν χρειάζεται να δει κανείς πάνω από δύο λεπτά για να πάθει την πλάκα του. Δεν θα προσπαθήσω να το περιγράψω γιατί ότι και να πω είναι λίγο. Απλά θα σας πω τι να περιμένετε. Σε μια εντελώς σουρεαλιστική φυλακή με χιλιάδες κρατούμενους, σχεδόν όλο το προσωπικό αποτελείται από μια τρανσέξουαλ δεσμοφύλακα, τον παρανοϊκό διευθυντή, έναν δεσμοφύλακα, ένα ρομπότ και έναν γερμανό καθηγητή – γιατρό τύπου Μένγκελε.

Η φράση που βγήκε πρώτη όταν το είδα ήταν: «Πολλά ναρκωτικά..». Συνέχεια

Advertisements

facebook: Σελίδες για κάψιμο

Το φέισμπουκ είναι το νούμερο 1 σάιτ καψίματος. Σε αυτό ο μέσος χρήστης ίντερνετ καταναλώνει πάνω από το 70% του χρόνου του μπροστά στον υπολογιστή (ναι, εννοώ και στη δουλειά! Δεν πιστεύω να εκπλήσσεται κανείς!). Ως μπλογκ αφιερωμένο και αφοσιωμένο στο κάψιμο, οφείλουμε να κάνουμε μια λίστα με τις πιο καμένες σελίδες του.

/

1. Ψόφος στον Μάικ τον Φασολάκη.φασολακισ 

Πρόκειται για συλλογή από φωτογραφίες, σκίτσα κτλ, με διάφορα σχόλια από πάνω, κυρίως πολιτικού περιεχομένου. Κατά βάση έχει και πολλές συνειδητές ακυρίλες, στοιχείο κάπως πρωτότυπο σε σχέση με άλλες αντίστοιχες σελίδες, που το κάνουν κατά λάθος.  Προσωπικά το βρίσκω αρκετά πετυχημένο, γιατί αποφεύγει να γίνει χυδαίο.

Πάτα: ΨΟΦΟΣ ΣΤΟΝ ΜΑΪΚ ΤΟΝ ΦΑΣΟΛΑΚΗ

/

2. Η χολή

Αυτό που καταφέρνει να αποφύγει ο Μάϊκ, την χυδαιότητα χοληδηλαδή, η χολή την έχει ως κυρίαρχο όπλο. Αν και έχω πιάσει τον εαυτό μου να χαζεύει την εν λόγω σελίδα, πάντα νιώθω πολύ μαλάκας μετά. Μου τη δίνει που υπάρχει έστω και ένα μικρό κομμάτι μέσα μου που τρέφεται από αυτή τη χυδαιότητα. Η βάση της σελίδας, χάρη στην οποία έγινε γνωστή, είναι το να παίρνει φωτογραφίες χρηστών φέισμπουκ και να κάνει ένα σχόλιο. Κατόπιν δεν χρειαζόταν να κάνει τίποτα άλλο. Η κακία και η χολή που βγαίνει μέσα στα σχόλια κάθε φωτογραφίας είναι ενδεικτική του επιπέδου της κοινωνιας μας. Κλασικό παράδειγμα της υποκουλτούρας του φέισμπουκ και από τις πιο επιτυχημένες ελληνικές φεισμπουκοσελίδες.

Πάτα: Η ΧΟΛΗ
Συνέχεια

Dexter (2006 – 2013)

Προσωπικά λατρεύω αυτή τη σειρά. Ακόμα θυμάμαι τη σύσταση dexter1που μου έκανε ο φίλος μου ο Χ πριν από χρόνια θέλοντας να με πείσει να την δω: «Είναι ένας σίριαλ κίλερ που σκοτώνει σίριαλ κίλερ!». Δύσκολα θα μπορούσε να με ψήσει περισσότερο μια τόσο συνοπτική περιγραφή. Μετά από λίγες μέρες είχα ήδη γίνει φανατικός οπαδός της σειράς.

Πριν συνεχίσω, πάρτε ένα τρέιλερ για όσους βαριούνται να διαβάζουν:

Τι να πρωτοαναφέρω; Το κουλό – διασκεδαστικό – πορωτικό κόνσεπτ; Τον ιδιαίτερα πετυχημένο πρωταγωνιστή και τον όμορφα και προσεκτικά δομημένο ρόλο; Τους ευφάνταστους κακούς σίριαλ κίλερ; Την χαρακτηριστική μουσική;

Πρώτα απ’ όλα ας μιλήσω για τον ήρωα. Ο Ντέξτερ Μοργκαν (Michael C. Hall) είναι ένας ειδικός ανάλυσης διασποράς αίματος στο εγκληματολογικό τμήμα της αστυνομίας του Μαϊάμι. Έχοντας υιοθετηθεί από έναν αστυνομικό τον Χάρυ (James Remar) λίγο μετά από την άγρια δολοφονία της μητέρας του (στην οποία ο 3χρονος Ντέξτερ ήταν αυτόπτης μάρτυρας) και με την αδερφή του, Ντέμπρα (Jennifer Carpenter) ντετέκτιβ στο ίδιο τμήμα, είναι διαρκώς σε σκηνές εγκλημάτων. Το ταλέντο του και η ικανοποίηση που αντλεί από τη δουλειά του, σε συνδυασμό με τον αντικοινωνικό και κάπως παράξενο χαρακτήρα του, κάνουν τους ανθρώπους γύρω του να τον αντιμετωπίζουν με μια κάποια καχυποψία. Καμία σχέση όμως με τη συμπεριφορά που θα είχαν αν γνώριζαν την αλήθεια. Ο Ντέξτερ, στον ελεύθερό του χρόνο σκοτώνει εγκληματίες. Χωρίς να αφήνει ίχνη, με απόλυτη ακρίβεια και μελέτη σε κάθε βήμα και με μια άγρια ηδονή κατά την εκτέλεση του κάθε σχεδίου (τουνάιτς δε νάιτ..).
Συνέχεια

Fawlty Towers (1975 – 1979)

Κλασσικό δείγμα βρετανικού χιούμορ,  η σειρά του BBC, 250px-Fawlty_Towers_title_cardFawlty Towers (Ελατωματικοί Πύργοι) είναι το πνευματικό παιδί του John Cleese (βασικού μέλους των Monty Python και εξαιρετικού κωμικού ηθοποιού και συγγραφέα). Μαζί με την τότε γυναίκα του Connie Booth γράψανε και πρωταγωνιστήσανε σε αυτή την κωμωδία καταστάσεων ή αλλιώς σίτκομ («sitcom = situation comedy») που διήρκησε 4 χρόνια. Η έμπνευση για αυτή τη σειρά ήρθε στον Cleese σε μια εκδρομή για γυρίσματα με τους Monty Python, όπου τους εντυπωσίασε η αγένεια και ο παρανοϊκός χαρακτήρας του ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου στο οποίο διέμειναν.

Η υπόθεση διαδραματίζεται μέσα στο ξενοδοχείο Fawlty Towers, ιδιοκτησία του Basil Fawlty (John Cleese) και της γυναίκας του Sybille (Prunella Scales). Τα ονόματα αυτά έχουν προέλθει από το βιβλίο του Όσκαρ Ουάιλντ, Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ. Ως εργαζόμενους έχουν την υπηρέτρια Polly (Connie Booth) και τον ισπανό υπηρέτη Manuel (Andrew Sachs). Ο Basil είναι ένας ιδιαίτερα αγενής (αλλά παράλληλα και πνευματώδης) άνθρωπος, ο οποίος ως βασικό του στόχο έχει να ανεβάσει το επίπεδο της πελατείας του. Συνέχεια

Friends (1994 – 2004)

Το ξέρω. Το να προτείνει κάποιος σαν ξένη σειρά τα φιλαράκια (ειδικά στην ηλικιακή ομάδα 15 – 40) είναι σαν να προτείνει ως φαΐ τα μακαρόνια. Από την άλλη, αν κάποιος έφτιαχνε βιβλίο με συνταγές χωρίς να συμπεριλάβει και συνταγή με μακαρόνια, σίγουρα θα βρισκόταν κάποιος έξυπνος να το επισημάνει. Οπότε, ας πούμε δυο λόγια. Είναι (μακράν) η πιο επιτυχημένη κωμική σειρά στον κόσμο. Έχει φανατικά φαν κλαμπ σε πολλές χώρες και άπειρες σειρές έχουν προσπαθήσει να αντιγράψουν τη συνταγή τους χωρίς επιτυχία (υποτίθεται πως το How i met your mother είναι το καινούργιο friends – ας καγχάσω τσίφτικα!). Ολοκληρωμένοι και συνεπείς χαρακτήρες, πυκνό και καλογραμμένο σενάριο, πανέξυπνα αστεία, τέλειες ερμηνείες και σταθερά άψογα επεισόδια (δεν έχω δει ούτε ένα μέτριο!) είναι τα βασικά προτερήματα που καθιστούν τα φιλαράκια την μοναδική σειρά που όσες φορές και να τη δει κανείς δεν τη βαριέται. Χαρακτηριστικό είναι πως ακόμα και όταν ξέρει κάποιος ένα επεισόδιο απέξω, συνεχίζει να το βλέπει, καμμιά φορά σιγοψυθιρίζοντας τις ατάκες μαζί με τους ηθοποιούς.
Συνέχεια

Χάρρυ Κλυνν

Ο Χάρρυ Κλυνν, ή αλλιώς Βασίλης Τριανταφυλλίδης (γεννηθείς το 1940) είναι αδιαμφισβήτητα ένας από τους σημαντικότερους έλληνες κωμικούς. Δούλεψε για πολλά χρόνια ως ηθοποιός, θεατρικός συγγραφέας κ.α. σε Ελλάδα και εξωτερικό. Παρόλ’αυτά, η αναγνώριση ήρθε μέσω κάποιων σατυρικών δίσκων που κυκλοφόρησε, οι οποίοι είχαν μεγάλη επιτυχία. Επίσης, πρωτοστάτησε στην καθιέρωση της σατυρικής επιθεώρησης, την οποία κατόπιν ως είδος έσφαξαν ηθοποιοί όπως ο Ψάλτης, ο Βουτσάς, ο Κωνσταντίνου και ο Σεφερλής. Εκτός αυτού, γύρισε διαφημιστικά και κάποιες ταινίες. Όλα αυτά σημείωσαν πολύ μεγάλη επιτυχία. Πιο κάτω αναφέρω το έργο του (πλην θεατρικών κτλ.) Προσπάθησα να συγκεντρώσω όλα τα υλικά που μπορούσα να βρω για τον Χάρυ Κλυν.
Συνέχεια

Remi Gaillard

Πάνε χρόνια απ’ την πρώτη φορά που είδα βίντεο του γάλλου  Ρεμί Γκαγιάρντ. Ούτε που θυμάμαι ποιός μου τα πρωτοέδειξε. Δεν θυμάμαι γιατί μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια πάντα επανέρχομαι και τα ξαναβλέπω σα να είναι η πρώτη φορά. Είναι σίγουρα γνωστός στους περισσότερους (καμένους από το γιουτιούμπ) στην Ελλάδα και ένας από τους πιο πετυχημένους κωμικούς στον κόσμο.

Τα βίντεό του, μέχρι σήμερα, έχουν πάνω από 1,5 δισεκατομμύρια βιουζ (views = θεάσεις, άτιμη ελληνική γλώσσα) και λίγο πολύ σε όλους κάτι δημιουργεί. Υπάρχουν και επικριτές (που περισσότερο τα έχουν με την πρακτική της φάρσας ως αστείο), αλλά κυρίως υπάρχουν φανατικοί οπαδοί. Πάντως, παγερά αδιάφορο δεν νομίζω πως αφήνει κανέναν.

Έχοντας κάνει την πρώτη του φάρσα το 1999, έγινε γνωστός το 2002, όταν, φορώντας την εμφάνιση της ποδοσφαιρικής ομάδας Fc Lorient στους τελικούς του κυπέλου Γαλλίας, πανηγύρισε τη νίκη της μαζί με τους παίκτες, έσφιξε το χέρι του προέδρου ντε Γκωλ, σήκωσε το κύπελο, υπέγραψε αυτόγραφα, χωρίς κανείς να καταλάβει πως δεν ήταν παίκτης της ομάδας (!!).  Δείτε το βίντεο:
Συνέχεια