Χρυσή Αυγή, γαλάζια «δημοκρατία» και πράσινα άλογα…

[  Αναδημοσιεύω το παρακάτω άρθρο από την εξαιρετική ιστοσελίδα Αχινός   ]
19 Ιανουαρίου 2013

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω απ’ την Ελλάδα: το φάντασμα του φασισμού.

Σε αυτό τουλάχιστον το συμπέρασμα καταλήγουν χιλιάδες άρθρα, επιφυλλίδες, αναρτήσεις σε ιστολόγια και τηλεοπτικές συζητήσεις.

Είναι μια εύκολη άποψη. Και το μεγάλο πρόβλημα του δημόσιου διαλόγου στη χώρα μας είναι ότι ελάχιστοι είπαν ποτέ όχι στην ευκολία.

Αποτελεί μεγάλη αφασία, αλλά πάντως εξηγήσιμη, το ότι αγωνιούμε πολύ περισσότερο να σώσουμε τη χώρα από ένα ανύπαρκτο «φασιστικό κίνδυνο» από όσο προσπαθούμε να τη σώσουμε από τον οδυνηρά υπαρκτό, εν δράσει εδώ και τριετία, οδοστρωτήρα του Μνημονίου και της τεχνοκρατικής διακυβέρνησης που αυτό επιβάλλει.
Συνέχεια

Advertisements

Το πείραμα του Μίλγκραμ

milgramΤο πείραμα του Μίλγκραμ είναι ένα από τα πιο γνωστά αντιδεοντολογικά πειράματα της ψυχολογίας, ουσιαστικά μια «φάρσα» που ξεγύμνωσε την ανθρώπινη ψυχή.

Το 1961, ο είκοσι εφτάχρονος Στάνλει Μίλγκραμ, επίκουρος καθηγητής ψυχολογίας στο Γέιλ, αποφάσισε να μελετήσει την υπακοή στην εξουσία. Είχαν περάσει λίγα μόνο χρόνια από τα φρικτά εγκλήματα των Ναζί και γινόταν μια προσπάθεια κατανόησης της συμπεριφοράς των απλών στρατιωτών και αξιωματικών των SS, οι οποίοι είχαν εξολοθρεύσει εκατομμύρια αμάχων.

Η ευρέως αποδεκτή εξήγηση –πριν το πείραμα του Μίλγκραμ- ήταν η αυταρχική τευτονική διαπαιδαγώγηση και η καταπιεσμένη –κυρίως σεξουαλικά- παιδική ηλικία των Γερμανών. Όμως ο Μίλγκραμ ήταν κοινωνικός ψυχολόγος και πίστευε ότι αυτού του είδους η υπακοή –που οδηγεί στο έγκλημα- δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα μόνο της προσωπικότητας, αλλά περισσότερο των πιεστικών συνθηκών.
Και το απέδειξε κάνοντας τη «φάρσα» του.
Συνέχεια

Σπυράκια, ακμή και κακοί γιατροί..

Στην εφηβεία, όπως είναι γνωστό, η πλειοψηφία των αγοριών και των κοριτσιών βγάζουν σπυράκια. Αν εξαιρέσουμε έναν δυο σπαστικούς κωλόφαρδους ανά τάξη, όλοι υποφέραμε, άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο. Πολλά παιδιά βασανίζονται από αυτή. Για κάποιους αποτελεί βασικό αίτιο χαμηλής αυτοπεποίθησης. Για άλλους πηγή κατάθλιψης. Υπάρχουν παιδιά που, λόγω της έντονης ακμής και της δύσκολης ψυχολογικά ηλικίας φτάνουν να σκέφτονται ακόμα και την αυτοκτονία.

Ο βασικός λόγος που οι έφηβοι οδηγούνται κυριολεκτικά στην απελπισία, είναι η αίσθηση ανικανότητας να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα. Ό, τι και να κάνουν, όποια θεραπεία και να ακολουθήσουν, τα αποτελέσματα είναι είτε ανύπαρκτα, είτε μικρά είτε παροδικά. Για να μην σχολιάσουμε το ενδιάμεσο στάδιο που η επιδερμίδα αντιδρά στην ακμή και γίνεται κατακόκκινη! Σπάνια θα βρεθεί κάποιος που να μπορεί να δηλώσει με χαρά: «ακολούθησα αυτή τη θεραπεία και ως δια μαγείας, σε τρεις μήνες η ακμή έφυγε και δεν ξαναγύρισε». Συνήθως, όταν κάποιος αγχωμένος έφηβος ψάχνει μια λύση από πρώην ομοιοπαθούντες, η απάντηση είναι αποκαρδιωτική: «Βασικά, έφυγαν μόνα τους όταν έγινα 23» ή «Ε, σιγά σιγά! θέλει υπομονή! Εγώ έκανα θεραπεία επί 2 χρόνια και μετά κάπως υποχώρησαν σταδιακά». Ε, εκεί είναι που ο έφηβος σκέφτεται: «Καλά πλάκα μου κάνουν, δεν παίζει!».

Προτού περιγράψω τη λύση που δούλεψε για μένα, θα θέσω ένα ερώτημα. Πώς γίνεται να μην μπορεί να βρέθει μια θεραπεία για κάτι τόσο ευρέως διαδεδομένο όπως η ακμή; Συνέχεια

Η δύση του παρελθόντος και η Χρυσή Αυγή

Γιώργος Μπάρλας

Η άνοδος της Χρυσής Αυγής στις εκλογές της 5ης Μαΐου θεωρήθηκε ως φαινόμενο ολωσδιόλου παροδικό, το οποίο επρόκειτο να πάψει να μας απασχολεί μετά τις εκλογές της 17ης Ιουνίου. Οι τελευταίες έδειξαν ότι τα ποσοστά της Χ.Α. σταθεροποιήθηκαν και σε σφυγμομέτρηση του Οκτωβρίου ήδη η Χ.Α ήταν τρίτο κόμμα με 14%. Επομένως πρόκειται για μια ιδεολογία που ήρθε για να μείνει και να καλύψει κάποιο κενό. Είναι μάλιστα προφανές ότι όσοι ψηφίζουν Χ.Α. δεν είναι όλοι, προς το παρόν, φασίστες ούτε κυνηγούν μετανάστες. Όσο κι αν θα έπρεπε να είναι προσεκτικοί όσον αφορά τις προτιμήσεις τους στην ψήφο, έτσι ώστε να μη βρεθούν στη δύσκολη θέση να ντρέπονται κάποτε γι’ αυτήν, πολλοί από όσους στήριξαν ή στηρίζουν τη Χ.Α., προσδοκούν και κάτι άλλο από το συγκεκριμένο κόμμα.
Συνέχεια

Γιατί δεν το κάνουμε όπως η Γερμανία; (Nexus, Οκτώβριος 2012)

Ξεχείλιζε από ανακρίβειες και μισές αλήθειες η αναφορά στην Ελλάδα και την μεταπολεμική Γερμανία του Χανς Βέρνερ Σιν σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε αρχικά στην γαλλική Λε Μοντ και στη συνέχεια στα Νέα (14 Αυγούστου 2012) με τίτλο, «Η Γερμανία και η Κρίση, Οι αδυσώπητοι αριθμοί και οι οδυνηρές λύσεις». Ανέφερε κατά λέξη ο πρόεδρος του Διεθνούς Ινστιτούτου Δημόσιων Οικονομικών και καθηγητής Οικονομίας και Δημόσιων Οικονομικών του Πανεπιστημίου του Μονάχου, που τον έχουμε ακούσει πολλές φορές να επιχειρηματολογεί γιατί η Ελλάδα πρέπει να εγκαταλείψει την ζώνη του ευρώ: «Η Γερμανία είναι ακόμη και σήμερα ευγνώμων για το σχέδιο Μάρσαλ. Μέσα σε μερικά χρόνια έλαβε από αυτό το σχέδιο βοήθεια που άλλοι εκτιμούν στο 2% και άλλοι στο 5% του ΑΕΠ μιας και μόνο χρονιάς. Σε αυτό πρέπει να προστεθεί η διαγραφή του γερμανικού εξωτερικού χρέους, όπως προβλεπόταν στη Συμφωνία του Λονδίνου του 1953. Χωρίς να συμπεριλαμβάνουμε την διάλυση της γερμανικής βιομηχανίας, ακόμη και από τις δυτικές χώρες, το συνολικό ποσό του χρέους που διαγράφηκε, συμπεριλαμβανομένου του σχεδίου Μάρσαλ, ανερχόταν στο 22% του γερμανικού ΑΕΠ. Η Ελλάδα έχει λάβει συνολική εξωτερική βοήθεια ύψους 460 δισ. ευρώ, ισοδύναμο του 214% του ΑΕΠ της, άρα δεκαπλάσια εκείνης που έλαβε η Γερμανία χάρη στο σχέδιο Μάρσαλ. Το ένα τέταρτο της βοήθειας αυτής, κάπου 115 δισ. ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί με τουλάχιστον  10 σχέδια Μάρσαλ, το εισέφερε το Βερολίνο».

Περισσότερα ψεύδη δεν θα μπορούσαν να υπονοηθούν σε ένα τόσο μικρό κείμενο.
Συνέχεια

Θυμάστε την «πτωχευμένη» Ισλανδία; Αγνόησε το ΔΝΤ και δείτε που βρίσκεται 4 χρόνια μετά!

Θυμάστε την «πτωχευμένη» Ισλανδία; Αγνόησε το ΔΝΤ και δείτε που βρίσκεται 4 χρόνια μετά!

Θυμάστε την Ισλανδία; Που πτώχευσε; Που ακούγαμε τις ειδήσεις και κουνάγαμε το κεφάλι με συμπόνοια ή με οίκτο;

Ο οίκος αξιολόγησης Fitch Ratings αναβάθμισε λοιπόν κατά μία βαθμίδα την πιστοληπτική ικανότητα της Ισλανδίας στην κατηγορία ΒΒΒ- για τον μακροπρόθεσμο δανεισμό της, εξέλιξη που επιτρέπει στη χώρα, η οποία βυθίσθηκε στην χρηματοοικονομική άβυσσο το 2008, να θεωρείται εφεξής ως αξιόπιστος δανειολήπτης!

«Η επιστροφή της μακροπρόθεσμης αξιολόγησης σε ξένο συνάλλαγμα της Ισλανδίας στην κατηγορία ‘επενδύσεις’ μεταφράζει την πρόοδο που έχει επιτευχθεί προκειμένου να αποκατασταθεί η μακροοικονομική σταθερότητα στη χώρα, η οποία έφερε επιτυχώς εις πέρας τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και για την ανοικοδόμηση της χρηματοοικονομικής αξιοπιστίας της χώρας», αναφέρει στην ανακοίνωσή του ο οίκος Fitch.

Γιατί να μας ενδιαφέρουν όλα αυτά θα πείτε, όταν εμείς έχουμε το δικό μας δράμα; Γιατί η Ισλανδία επέλεξε έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο από τον δικό μας και τέσσερα χρόνια μετά όλη η οικονομική της «εικόνα» ένα γίνει πολύ, πολύ καλύτερη! Εμείς δύο χρόνια μετά πάμε από το κακό στο χειρότερο και ο δρόμος φαίνεται ότι οδηγεί στο απόλυτο χάος.

Τι έγινε λοιπόν στην Ισλανδία;

Συνέχεια

Η Ιρλανδία έκανε ό, τι ζήτησε το ΔΝΤ, αλλά πού είναι η ανταμοιβή;

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Guardian. Όπως θα διαβάσετε, και στην Ιρλανδία ακολουθείται παρόμοια  συνταγή λιτότητας και ίδια μέθοδος χειραγώγησης.

“Παρά την εξαιρετική προσπάθεια που κατέβαλε η Ιρλανδία για να επιτύχει τους στόχους του ΔΝΤ, το έλλειμμα συνεχίζει να αυξάνεται, η ανεργία είναι στα επίπεδα του 15%, ενώ συνεχίζεται και η μετανάστευση.
Συνέχεια