Χρυσή Αυγή, γαλάζια «δημοκρατία» και πράσινα άλογα…

[  Αναδημοσιεύω το παρακάτω άρθρο από την εξαιρετική ιστοσελίδα Αχινός   ]
19 Ιανουαρίου 2013

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω απ’ την Ελλάδα: το φάντασμα του φασισμού.

Σε αυτό τουλάχιστον το συμπέρασμα καταλήγουν χιλιάδες άρθρα, επιφυλλίδες, αναρτήσεις σε ιστολόγια και τηλεοπτικές συζητήσεις.

Είναι μια εύκολη άποψη. Και το μεγάλο πρόβλημα του δημόσιου διαλόγου στη χώρα μας είναι ότι ελάχιστοι είπαν ποτέ όχι στην ευκολία.

Αποτελεί μεγάλη αφασία, αλλά πάντως εξηγήσιμη, το ότι αγωνιούμε πολύ περισσότερο να σώσουμε τη χώρα από ένα ανύπαρκτο «φασιστικό κίνδυνο» από όσο προσπαθούμε να τη σώσουμε από τον οδυνηρά υπαρκτό, εν δράσει εδώ και τριετία, οδοστρωτήρα του Μνημονίου και της τεχνοκρατικής διακυβέρνησης που αυτό επιβάλλει.
Συνέχεια

Advertisements

Dexter (2006 – 2013)

Προσωπικά λατρεύω αυτή τη σειρά. Ακόμα θυμάμαι τη σύσταση dexter1που μου έκανε ο φίλος μου ο Χ πριν από χρόνια θέλοντας να με πείσει να την δω: «Είναι ένας σίριαλ κίλερ που σκοτώνει σίριαλ κίλερ!». Δύσκολα θα μπορούσε να με ψήσει περισσότερο μια τόσο συνοπτική περιγραφή. Μετά από λίγες μέρες είχα ήδη γίνει φανατικός οπαδός της σειράς.

Πριν συνεχίσω, πάρτε ένα τρέιλερ για όσους βαριούνται να διαβάζουν:

Τι να πρωτοαναφέρω; Το κουλό – διασκεδαστικό – πορωτικό κόνσεπτ; Τον ιδιαίτερα πετυχημένο πρωταγωνιστή και τον όμορφα και προσεκτικά δομημένο ρόλο; Τους ευφάνταστους κακούς σίριαλ κίλερ; Την χαρακτηριστική μουσική;

Πρώτα απ’ όλα ας μιλήσω για τον ήρωα. Ο Ντέξτερ Μοργκαν (Michael C. Hall) είναι ένας ειδικός ανάλυσης διασποράς αίματος στο εγκληματολογικό τμήμα της αστυνομίας του Μαϊάμι. Έχοντας υιοθετηθεί από έναν αστυνομικό τον Χάρυ (James Remar) λίγο μετά από την άγρια δολοφονία της μητέρας του (στην οποία ο 3χρονος Ντέξτερ ήταν αυτόπτης μάρτυρας) και με την αδερφή του, Ντέμπρα (Jennifer Carpenter) ντετέκτιβ στο ίδιο τμήμα, είναι διαρκώς σε σκηνές εγκλημάτων. Το ταλέντο του και η ικανοποίηση που αντλεί από τη δουλειά του, σε συνδυασμό με τον αντικοινωνικό και κάπως παράξενο χαρακτήρα του, κάνουν τους ανθρώπους γύρω του να τον αντιμετωπίζουν με μια κάποια καχυποψία. Καμία σχέση όμως με τη συμπεριφορά που θα είχαν αν γνώριζαν την αλήθεια. Ο Ντέξτερ, στον ελεύθερό του χρόνο σκοτώνει εγκληματίες. Χωρίς να αφήνει ίχνη, με απόλυτη ακρίβεια και μελέτη σε κάθε βήμα και με μια άγρια ηδονή κατά την εκτέλεση του κάθε σχεδίου (τουνάιτς δε νάιτ..).
Συνέχεια

Το πείραμα του Μίλγκραμ

milgramΤο πείραμα του Μίλγκραμ είναι ένα από τα πιο γνωστά αντιδεοντολογικά πειράματα της ψυχολογίας, ουσιαστικά μια «φάρσα» που ξεγύμνωσε την ανθρώπινη ψυχή.

Το 1961, ο είκοσι εφτάχρονος Στάνλει Μίλγκραμ, επίκουρος καθηγητής ψυχολογίας στο Γέιλ, αποφάσισε να μελετήσει την υπακοή στην εξουσία. Είχαν περάσει λίγα μόνο χρόνια από τα φρικτά εγκλήματα των Ναζί και γινόταν μια προσπάθεια κατανόησης της συμπεριφοράς των απλών στρατιωτών και αξιωματικών των SS, οι οποίοι είχαν εξολοθρεύσει εκατομμύρια αμάχων.

Η ευρέως αποδεκτή εξήγηση –πριν το πείραμα του Μίλγκραμ- ήταν η αυταρχική τευτονική διαπαιδαγώγηση και η καταπιεσμένη –κυρίως σεξουαλικά- παιδική ηλικία των Γερμανών. Όμως ο Μίλγκραμ ήταν κοινωνικός ψυχολόγος και πίστευε ότι αυτού του είδους η υπακοή –που οδηγεί στο έγκλημα- δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα μόνο της προσωπικότητας, αλλά περισσότερο των πιεστικών συνθηκών.
Και το απέδειξε κάνοντας τη «φάρσα» του.
Συνέχεια

Η βίβλος του άθεου

Mετάφραση – επιμέλεια: Άρης Μπερλής

«Οι οπαδοί των νεράιδων δεν χτυπάνε την πόρτα σου για να σε προσηλυτίσουν. Δεν απαιτούν να διδάσκεται η ψευτοεπιστήμη τους στα σχολεία. Δεν καταδικάζουν σε θάνατο οπαδούς άλλων νεράιδων. Δεν ισχυρίζονται ότι οι ηθικοί κανόνες βγαίνουν από τις τελετές των νεράιδων και ότι χωρίς νεράιδες θα είχαμε συνουσίες στους δρόμους και την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας. Δεν λένε ότι οι νεράιδες έφτιαξαν τον κόσμο και ως εκ τούτου πρέπει να κλείνουμε το γόνυ στον Μεγάλο Αδελφό των νεράιδων. Δεν λένε ότι η νεράιδα θα σε διατάξει να σκοτώσεις την αδελφή σου αν κυκλοφορεί στο δρόμο με κάποιον που δεν είναι ο αδελφός της.

            Νομίζω λοιπόν ότι ισχύει αυτό που ο ποιητής Σέλεϋ αποκαλούσε αναγκαιότητα του αθεϊσμού. Αργά ή γρήγορα θα πρέπει να πάρεις θέση. Είτε αποδίδεις την παρουσία σου εδώ στους νόμους της βιολογίας και της φυσικής είτε την αποδίδεις σε ένα θείο σχέδιο. (Μπορείς να διακρίνεις τον φίλο από τον εχθρό από το πώς απαντούν σε αυτό το αναπόδραστο ερώτημα και από το πώς αντιμετωπίζουν τις επιπτώσεις του.) Κι ωστόσο, όπως και οι πιστοί, άπαξ και αποφασίσουμε, έχουμε ακόμη πολλή δουλειά μπροστά μας.»
Συνέχεια

Η δύση του παρελθόντος και η Χρυσή Αυγή

Γιώργος Μπάρλας

Η άνοδος της Χρυσής Αυγής στις εκλογές της 5ης Μαΐου θεωρήθηκε ως φαινόμενο ολωσδιόλου παροδικό, το οποίο επρόκειτο να πάψει να μας απασχολεί μετά τις εκλογές της 17ης Ιουνίου. Οι τελευταίες έδειξαν ότι τα ποσοστά της Χ.Α. σταθεροποιήθηκαν και σε σφυγμομέτρηση του Οκτωβρίου ήδη η Χ.Α ήταν τρίτο κόμμα με 14%. Επομένως πρόκειται για μια ιδεολογία που ήρθε για να μείνει και να καλύψει κάποιο κενό. Είναι μάλιστα προφανές ότι όσοι ψηφίζουν Χ.Α. δεν είναι όλοι, προς το παρόν, φασίστες ούτε κυνηγούν μετανάστες. Όσο κι αν θα έπρεπε να είναι προσεκτικοί όσον αφορά τις προτιμήσεις τους στην ψήφο, έτσι ώστε να μη βρεθούν στη δύσκολη θέση να ντρέπονται κάποτε γι’ αυτήν, πολλοί από όσους στήριξαν ή στηρίζουν τη Χ.Α., προσδοκούν και κάτι άλλο από το συγκεκριμένο κόμμα.
Συνέχεια

Δημήτρης Χριστόπουλος: Η άνοδος της ακροδεξιάς σε συνθήκες οικονομικής κρίσης

Ο Δημήτρης Χριστόπουλος μιλά για τις ευρωπαϊκές πολιτικές των ακροδεξιών κινημάτων, εστιάζοντας στο πώς ο εξτρεμιστικός λόγος έχει εκμεταλλευτεί το ζήτημα της μετανάστευσης, ειδικά στο πλαίσιο της σημερινής οικονομικής κρίσης. Υποστηρίζει ότι η μοναδική μακρόπνοη και αποτελεσματική αντιρατσιστική πολιτική είναι «η πολιτική της αναδιανομής του εισοδήματος, η πολιτική πρόνοιας, που θα έχει στόχο την ενίσχυση της κοινωνικής ασφάλειας των ανθρώπων. Όταν οι άνθρωποι φοβούνται και αισθάνονται ανασφαλείς, τότε, επηρεάζονται εύκολα από κάποιον που τους λέει ότι για όλα αυτά ευθύνη έχουν οι φτωχοί, άνεργοι μετανάστες». Συνέχεια

Η φαιά «άνοιξη» των ακροδεξιών

Οι σκληρές κόντρες Χρυσής Αυγής και Εθνικιστικού Μετώπου βγάζουν στους δρόμους… ρόπαλα και σκληροπυρηνικούς
Η φαιά «άνοιξη» των ακροδεξιών
«Παρέμβαση» χρυσαυγιτών στην Κόρινθο: μαύρες μπλούζες, κράνη, στρατιωτικού τύπου παντελόνια
Κάτι πολύ σοβαρό συμβαίνει τελευταίως στον χώρο της εθνικιστικής Δεξιάς. Οι επιθέσεις κατά των μεταναστών πολλαπλασιάζονται, τάγματα εφόδου οργανώνονται σε πολλές περιοχές της χώρας, νέοι ακροδεξιοί σχηματισμοί και κινήσεις ξεπηδούν από παντού και κάνουν με κάθε τρόπο το τέρας του φασισμού να βρίσκει πρόσφορο έδαφος στην Ελλάδα. Η επιτυχία της Χρυσής Αυγής, τα υψηλά ποσοστά που συγκέντρωσε στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις, φαίνεται ότι ενθαρρύνει πολλούς να κινητοποιηθούν και να ενεργοποιηθούν. Τώρα λένε ότι «ήρθε επιτέλους η ώρα μας», φωνάζουν ότι «ήρθαμε για να μείνουμε», ενώ πιστεύουν ότι μπορούν να πάρουν τη ρεβάνς ενάντια στις κομμουνιστικές και γενικά αριστερές ιδεολογίες και πολιτικές.
Συνέχεια