Σπυράκια, ακμή και κακοί γιατροί..

Στην εφηβεία, όπως είναι γνωστό, η πλειοψηφία των αγοριών και των κοριτσιών βγάζουν σπυράκια. Αν εξαιρέσουμε έναν δυο σπαστικούς κωλόφαρδους ανά τάξη, όλοι υποφέραμε, άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο. Πολλά παιδιά βασανίζονται από αυτή. Για κάποιους αποτελεί βασικό αίτιο χαμηλής αυτοπεποίθησης. Για άλλους πηγή κατάθλιψης. Υπάρχουν παιδιά που, λόγω της έντονης ακμής και της δύσκολης ψυχολογικά ηλικίας φτάνουν να σκέφτονται ακόμα και την αυτοκτονία.

Ο βασικός λόγος που οι έφηβοι οδηγούνται κυριολεκτικά στην απελπισία, είναι η αίσθηση ανικανότητας να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα. Ό, τι και να κάνουν, όποια θεραπεία και να ακολουθήσουν, τα αποτελέσματα είναι είτε ανύπαρκτα, είτε μικρά είτε παροδικά. Για να μην σχολιάσουμε το ενδιάμεσο στάδιο που η επιδερμίδα αντιδρά στην ακμή και γίνεται κατακόκκινη! Σπάνια θα βρεθεί κάποιος που να μπορεί να δηλώσει με χαρά: «ακολούθησα αυτή τη θεραπεία και ως δια μαγείας, σε τρεις μήνες η ακμή έφυγε και δεν ξαναγύρισε». Συνήθως, όταν κάποιος αγχωμένος έφηβος ψάχνει μια λύση από πρώην ομοιοπαθούντες, η απάντηση είναι αποκαρδιωτική: «Βασικά, έφυγαν μόνα τους όταν έγινα 23» ή «Ε, σιγά σιγά! θέλει υπομονή! Εγώ έκανα θεραπεία επί 2 χρόνια και μετά κάπως υποχώρησαν σταδιακά». Ε, εκεί είναι που ο έφηβος σκέφτεται: «Καλά πλάκα μου κάνουν, δεν παίζει!».

Προτού περιγράψω τη λύση που δούλεψε για μένα, θα θέσω ένα ερώτημα. Πώς γίνεται να μην μπορεί να βρέθει μια θεραπεία για κάτι τόσο ευρέως διαδεδομένο όπως η ακμή; Συνέχεια