Η Ιρλανδία έκανε ό, τι ζήτησε το ΔΝΤ, αλλά πού είναι η ανταμοιβή;

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Guardian. Όπως θα διαβάσετε, και στην Ιρλανδία ακολουθείται παρόμοια  συνταγή λιτότητας και ίδια μέθοδος χειραγώγησης.

“Παρά την εξαιρετική προσπάθεια που κατέβαλε η Ιρλανδία για να επιτύχει τους στόχους του ΔΝΤ, το έλλειμμα συνεχίζει να αυξάνεται, η ανεργία είναι στα επίπεδα του 15%, ενώ συνεχίζεται και η μετανάστευση.

H πολιτική της λιτότητας θεωρείται  πλέον ότι απέτυχε, και αυτή η αποτυχία είναι ολοένα και πιο εμφανής στη χώρα. Η κατάρρευση των τραπεζών, και οι επακόλουθες συνέπειες από τις έκτακτες τραπεζικές εγγυήσεις που έδωσε το Ιρλανδικό κράτος τον Σεπτέμβριο του 2008 , οδήγησαν την κοινωνία της Ιρλανδίας στο να γίνει το πειραματόζωο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της ΕΚΤ. Η τρόικα, σε αντάλλαγμα για τα δάνειά που έδωσε,  απαίτησε αλλεπάλληλες περικοπές, οι οποία τέθηκαν σε εφαρμογή χωρίς αντίσταση (αν όχι με κάποιο βαθμό ενθουσιασμού) από τις δύο κυβερνήσεις της “μετα-χρεοκοπίας” εποχής.

Η δημοσιονομική προσαρμογή, σύμφωνα με τον οικονομολόγο Karl Whelan, αντιστοιχεί σε “4.600 δολάρια ανά άτομο … η μεγαλύτερη δημοσιονομική προσαρμογή που έχει εφαρμοστεί σε προηγμένη οικονομικά χώρα την σύγχρονη εποχή”. Η προγραμματισμένη ετήσια «προσαρμογή» της τάξης των 3-4 δισ. δολαρίων έως το 2015, παρά τον ευφημισμό της «αποτελεσματικής και χρήσιμης λιτότητας»,  δεν μπορεί να συγκαλύψει τη συντονισμένη επίθεση κατά του – ήδη μινιμαλιστικού – κοινωνικού κράτους.

Με αυτό τον όλεθρο να φτάνει στο τέταρτο έτος,  δεν είναι εύκολο να θυμηθούμε ότι το 2008 υπήρχε η υπόσχεση ότι θα ξεκινούσε δημόσια συζήτηση σχετικά με τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που έφτασαν πια να κρατούν στα χέρια τους την τύχη των εθνών. Όπως έγραψε ο David McNally (καθηγητής πολιτικής επιστήμης στο πανεπιστήμιο York), η υπόσχεση αυτή ήταν απλώς μια εισαγωγή στο «νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη» που θεωρεί ότι τα κράτη θα πρέπει να περικόψουν τις δαπάνες για να “διασφαλίσουν ότι η εργατική τάξη και οι φτωχοί θα πληρώσουν το κόστος της παγκόσμιας διάσωση των τραπεζών».

Στην Ιρλανδία, αυτή η δημόσια συζήτηση δεν έγινε ποτέ. Η επιτάχυνση της επιδείνωσης  των δημοσιονομικών  μεγεθών, επικαλύπτεται από την καθίζηση του ιστορικά κυρίαρχου κόμματος Fianna Fáil, ενώ οι τραπεζίτες και οι  οι πολιτικοί έγιναν το επίκεντρο της δημόσιας οργής. Η καθαρτική ήττα του κόμματος Fianna Fáil στις εκλογές του Φεβρουαρίου διασφάλισε ότι η αγανάκτηση των πολιτών εκτονώθηκε στην κάλπη», με λίγο δημόσιο προβληματισμό, πόσο μάλλον κινητοποίηση, σχετικά με τη δυνατότητα  αντιμετώπισης της αβίαστης υιοθέτησης λιτότητας από τη νέα κυβέρνησης της .

Αυτή η έλλειψη λαϊκής αντιπολίτευσης είναι δύσκολο να εξηγηθεί. Δημόσια πρόσωπα  – τόσο  εγχώρια όσο και της ΕΕ – έχουν εγκωμιάσει την «ωριμότητα» του εκλογικού σώματος.  Το πετυχαίνουν βάζοντας σε κόντρα τον δημόσιο με τον ιδιωτικό τομέα, τον ένα ενάντια στην άλλο, σε μια «κούρσα προς τα κάτω».  Ισχυρίζονται ότι «όλοι συμμετείχαν στο «πάρτυ», και χρησιμοποιούν μια ηθικολογική προσέγγιση πατριωτισμού,  για να στρέψουν την προσοχή από την κοινωνικοποίηση του τραπεζικού χρέους, και από την σοβαρή εξέταση εναλλακτικών προσεγγίσεων. Ο τρέχων  κυβερνητικός συνασπισμός έχει επενδύσει σε μεγάλο βαθμό στο σύνθημα να “μην γίνουμε Ελλάδα”. Η επιχειρηματολογία είναι ότι επιδεικνύοντας η Ιρλανδία περαιτέρω και ταχύτερη μείωση του ελλείμματος,  θα ανταμειφθεί με μείωση των επιτοκίων,  επιστροφή στις αγορές ομολόγων νωρίτερα από τις προβλέψεις, και ως εκ τούτου θα ανακτήσει την “κυριαρχία”.

Όσο αφορά την Ελλάδα, το ΔΝΤ αποδίδει την αποτυχία  των μέτρων λιτότητας και των προβλέψεων του σχετικά με τον ρυθμό ανάπτυξης, στα προβλήματα και την αντίσταση του δημόσιου τομέα. Ωστόσο, και στην Ιρλανδία που επιδεικνύει καλή συμπεριφορά, το ίδιο κακό φάρμακο έχει οδηγήσει στην αύξηση του ελλείμματος, σε οικονομική στασιμότητα, συνεχή μετανάστευση, και ποσοστό ανεργίας περίπου 15%. Το ΔΝΤ στην τελευταία τριμηνιαία έκθεσή του,  εξήρε την Ιρλανδία για τις «εξαιρετικές» τις προσπάθειες  να επιτύχει τους στόχους , αλλά αυτός ο έπαινος έρχεται σε μια στιγμή που καταρρέει η ελπίδα για κάποια  ανταμοιβή για την καλή συμπεριφορά .

Ο υπουργός Εργασίας ανέλαβε την υλοποίηση της ατζέντας της λιτότητας στον προϋπολογισμό του Δεκεμβρίου, καθώς και της εφαρμογής πιο μαζικών περικοπών στις δημόσιες δαπάνες  και το κοινωνικό κράτος. Αυτό έχει οδηγήσει σε αναταραχή στο κόμμα των Εργατικών, και σε αυξανόμενη διαμαρτυρία κατά της περαιτέρω επιβάρυνσης των νοικοκυριών. Στο πλαίσιο αυτό, η προοπτική ενός δημοψηφίσματος για τους νέους κανόνες της ευρωζώνης που προβλέπουν διαρκή λιτότητα, μπορεί να λειτουργήσει ως αμορτισέρ για τις πιέσεις της αντιπολίτευσης και του κόσμου.”

Πηγή: Gavan Titley και John O’Brennan / Guardian

by Αντικλείδι , http://antikleidi.wordpress.com/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s