Monty Python

Εντάξει. Εδώ πλέον πάμε σε άλλο επίπεδο. Δεν έχω καν τα προσόντα να τους κρίνω, απλά θα πω την άποψή μου, γνωρίζοντας πως δεν μιλάμε απλά για κωμικούς αλλά για διανοούμενους της κωμωδίας. Η σωστή ονομασία είναι στον Ενικό: Monty Python. Ο Πληθυντικός που ακούμε να χρησιμοποιείται συχνά οφείλεται στο πρώτο σόου που παρουσίασαν, ονόματι  Monty Python’s Flying Circus. Η σειρά αυτή (που διήρκησε από το 1969 ως το 1974) είχε τεράστια επίδραση στον χώρο της κωμωδίας. Δεν υπάρχει αξιόλογος κωμικός που να σέβεται τον εαυτό του, ο οποίος να μην έχει επηρεαστεί από αυτήν. Κάθε μέλος της ομάδας (Graham Chapman, John Cleese, Terry Gilliam, Eric Idle, Terry Jones και Michael Palin) ήταν ένας ιδιαίτερα ταλαντούχος ηθοποιός με ιδιαίτερες αρετές.

Από τα μέλη των Monty Python, ο Eric Idle έπαιξε σε πολλές άλλες ταινίες, χωρίς κάτι το εξαιρετικό (κατά την άποψη μου) ενώ ο Graham Chapman πέθανε νωρίς (1989), χωρίς να συμμετέχει σε κάποια άλλη γνωστή ταινία. Ο Michael Palin έπαιξε σε αρκετές ταινίες ενώ είχε πολύ έντονη παρουσία και στην τηλεόραση. Σαν ηθοποιός πιο επιτυχημένος είναι μάλλον ο John Cleese. Πρωταγωνίστησε (μαζί με τον Michael Palin) στην ταινία A fish called Wanda ενώ πήρε μέρος και σε πολλές άλλες, λιγότερο γνωστές. Εκτός αυτών, έκανε την πολύ επιτυχημένη σειρά Faulty Towers, η οποία ενέπνευσε (αν μπορούμε να αποκαλούμε έτσι την στεγνή αντιγραφή) τον Σεφερλή για μια σειρά που δεν θυμάμαι πως λεγόταν. Ο Terry Gilliam ακολούθησε καριέρα σκηνοθέτη (βλ. πιο κάτω) ενώ ο Terry Jones έγινε πολιτικός σχολιαστής και συγγραφέας παιδικών διηγημάτων.

Οι ταινίες τους αποτελούν σουρεαλιστικά αριστουργήματα, με φοβερές μεταφορές από την πραγματικότητα και παρανοϊκές εικόνες (δεν είναι τυχαίο πως – όπως οι ίδιοι δήλωσαν – την έπιναν αδιάκοπα κατά τα γυρίσματα των ταινιών!). Ο κόσμος που οικοδομούν οι Terry Gilliam (στο 2.) και Terry Jones (στα 2, 3, 5) είναι μια εναλλακτική πραγματικότητα από τη δικιά μας – μια πραγματικότητα από την οποία απουσιάζουν οι ηλίθιες και συντηρητικές συμβάσεις που κάνουν την κοινωνία τόσο φοβισμένη και στείρα. Απογυμνωμένοι από αυτές τις συμβάσεις, οι ήρωες των ταινιών είναι φοβερές ψυχολογικές καρικατούρες, οι οποίες δεν διστάζουν να γίνουν αγενείς απέναντι σε κάποιον που τους ενοχλεί είτε με την ηλιθιότητά του είτε με το θράσος του.  Ο Terry Gilliam συνεχίζει να δημιουργεί ως σκηνοθέτης και είναι ο δημιουργός μερικών κλασικών ταινιών, όπως τα  12 Monkeys (1995) και  Fear and Loathing in Las Vegas (1998). Όταν βρίσκεται πίσω από μια ταινία, αποτελεί εγγύηση για την ποιότητά της.

Οι βασικές ταινίες τους (τα 1. και 4. είναι απλώς σύνολα από σκετς) είναι οι εξής:

1.And Now for Something Completely Different (1971)

2.Monty Python and the Holy Grail (1974)

3.Monty Python’s Life of Brian (1979)

4.Monty Python Live at the Hollywood Bowl (1982)

5.Monty Python’s The Meaning of Life (1983)

Στο πνεύμα των Monty Python είναι και οι ταινίες τις οποίες σκηνοθέτησε ο Terry Gilliam: Jabberwocky (1977), Time Bandits (1981), Brazil (1985) και The Adventures of Baron Munchausen (1988). Στην τρίτη έπαιζε ο Eric Idle ενώ στις υπόλοιπες ο Michael Palin.

Επίσης, ένας σινεφίλ που δεν θέλει να αφήσει κάτι σχετικό με τους Monty Python ανεξερεύνητο, θα πρέπει να δει και τα Erik the Viking (1989) και The Wind in the Willows (1996). Το πρώτο είναι σκηνοθετημέναοαπό τον Terry Jones ενώ από πλευράς ηθοποιίας ο John Cleese συμμετέχει και στα δύο και οι Eric Idle και Michael Palin στο δεύτερο.

Οι Monty Python πρεσβεύουν μια πολύ συγκεκριμένη φιλοσοφία ζωής: Always look on the bright side of life (τραγούδι που ακούγεται στην ταινία τους Life of Brian και το οποίο βίασαν κυριολεκτικά κάποιοι – κατά τα άλλα αξιόλογοι καλλιτέχνες- τραγουδώντας το μεταφρασμένο στα ελληνικά! – δες ΕΔΩ). Ενδεικτικη είναι η συμπεριφορά τους στο ακόλουθο περιστατικό – σκετς: To 1989, o Graham Chapman πεθαίνει. Το 1998, καλεσμένοι στο σόου Live at Aspen, οι εναπομείναντες Monty Python φέρνουν μαζί τους το υποτιθέμενο βάζο με της στάχτες του αποθανώντα. Κατά τη διάρκεια του σόου, το βάζο πέφτει και οι στάχτες χύνονται κάτω (για το βίντεο πάτα ΕΔΩ). Ηθικό δίδαγμα: δεν υπάρχει απολύτως τίποτα που να αξίζει να το παίρνουμε πολύ στα σοβαρά. Η ζωή είναι μια μικρή αναλαμπή μεταξύ δύο ατελείωτων σκοταδιών (που λέει και ο Irvin Yalom) και ακριβώς επειδή είναι τόσο μικρή δεν αξίζει να την παίρνει κανείς τόσο στα σοβαρά!

Μϊα πολύ ενδιαφέρουσα πληροφορία είναι πως τα εναπομείναντα μέλη των Μόντυ Πάιθονς (πλην του Eric Idle, κατά πάσα πιθανότητα) προετοιμάζονται για την παραγωγή μιας καινούργιας ταινίας. Επισήμως, στην ιστοσελίδα τους δεν έχει ανακοινωθεί κάτι, πάντως οι ίδιοι οι μόντυ το έχουν επιβεβαιώσει. Η ταινία θα λέγεται: Absolutely anything (Απολύτως ό,τι νά ναι!) και θα έχει σαν θέμα τρεις εξωγήινους (Cleese, Palin και Gilliam), οι οποίοι δίνουν υπερδυνάμεις σε έναν άνθρωπο. Την σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο Terry Jones. Για περισσότερες πληροφορίες δείτε ΕΔΩ.

Για την επίσημη ιστοσελίδα τους πάτα ΕΔΩ, ενώ για το κανάλι τους στο γιουτιούμπ ΕΔΩ. Στη συνέχεια παραθέτω μια αγαπημένη λίστα από σκετς ή σκηνές ταινιών τους η οποία είναι απλά ενδεικτική της μεγαλοφυίας τους (όποιος θέλει ας στείλει και άλλα σκετς – εγώ εδώ απλά σημείωσα τα αγαπημένα μου!):

Judea’s peoples front (απόσπασμα από το Life of Brian)

Romans go home (απόσπασμα από το Life of Brian)

Ministry of silly walks (σκετς από το Monty Python’s Flying Circus)

Dead parrot (σκετς από το Monty Python’s Flying Circus)

Black Knight (Απόσπασμα από το Holy Grail)

Coconuts migrate? (Απόσπασμα από το Holy Grail)

French Taunter (Απόσπασμα από το Holy Grail)

Philosophy Football (Απόσπασμα από το Live at the Hollywood Bowl)

Communist Quiz (Απόσπασμα από το Live at the Hollywood Bowl)

Silly Olympics (Απόσπασμα από το Live at the Hollywood Bowl)

Καθότι απεχθάνομαι τις υπερβολές, θα πω μόνο το εξής: Οι Monty Python δεν είναι ότι καλύτερο έχει υπάρξει στην κωμωδία. Είναι ό, τι καλύτερο θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει σε οποιοδήποτε δυνατό σύμπαν!

Βαθμολογία: 10/10 (φυσικά!)

6 thoughts on “Monty Python

  1. «Η ζωή είναι μια μικρή αναλαμπή μεταξύ δύο ατελείωτων σκοταδιών (που λέει και ο Irvin Yalom)». – Αν και μάλλον δεν οφείλει κάτι στην ελληνική πηγή ο Yalom, σημειωτέο το ξεκίνημα της Ασκητικής (δημοσ. 1925) του Νίκου Καζαντζάκη: «Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο· καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο· το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.»
    Μπράβο για την παρουσίαση και για τη βαθμολογία (συναρτήσει των προηγηθεισών).

  2. Ευχαριστώ φίλε πεζόδρομε!! Δεν αποκλείεται, όμως, να το οφείλουν και οι δύο στην ίδια πηγή, πιθανόν στον Νίτσε.

    • Πάρα πολύ πιθανόν. «Μυρίζει» Ζαρατούστρα. Αλλά δεν το έχω εντοπίσει έτσι ακριβώς. Επιπροσθέτως, βρήκα κι αυτό από το «Μίλησε, Μνήμη» του Ναμπόκοφ (http://en.wikipedia.org/wiki/Speak,_Memory), που επίσης είχε τις παρτίδες του με τον Νίτσε: «The cradle rocks above an abyss, and common sense tells us that our existence is but a brief crack of light between two eternities of darkness.»

  3. Το ερώτημα είναι ποιοί είναι οι Monty Python του σήμερα? Πως θα καταφέρουμε να ανακαλύψουμε το γνησιο χιούμορ στο Σήμερα και όχι αφού αυτό έχει γίνει ιστορία? Οι παραπομπές σου στους σύγχρονους Stand Up Comedian είναι διαφωτιστικότατες αλλά θέλω να ακούσω συνολική άποψη..

    • Πολύ απλά: Δεν πιστεύω πως υπάρχουν (ή θα μπορούσαν να υπάρχουν) σύγχρονοι μόντυ πάιθον. Γιατί; Πρώτον, γιατί οι άνθρωποι ήταν εξαιρετικοί διανοούμενοι με κριτική ματιά και ανατρεπτικό – σοκαριστικό χιούμορ, οι οποίοι είχαν και πρόσβαση στον κινηματογράφο και την τηλεόραση! Αυτό στη σημερινή εποχή δεν θα μπορούσε να συμβεί. Αφενός μεν γιατί οι διανοούμενοι είναι είδος προς εξαφάνιση, αφετέρου δε γιατί σιγά μην είχαν το περιθώριο να φτιάξουν ταινίες με τόση λογοκρισία. Δεύτερον, ζούμε σε μια πολύ πιο συντηρητική εποχή από την εποχή που δημιούργησαν οι μόντυ πάιθον. Τότε, αμφισβητούσαν τα πάντα. Τώρα δεν αμφισβητούμε τίποτα. Το σταντ απ δεν έχει να κάνει με αυτό το είδος που δημιούργησαν οι μόντι πάιθον. Δεν έχει ούτε την καλλιτεχνική ποιότητα, ούτε το βάθος της κριτικής ματιάς. Ο λόγος γι»αυτό είναι απλός: Οι σταντ απ κομίντιανς πασχίζουν για την επιτυχία. Οι μόντι πάιθονς το κάναν για το κέφι τους.

  4. Παράθεμα: Σειρές #2: Fawlty Towers | Άμεση Αδράνεια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s