Ημισκούμπρια

Δεν ξέρω τι σημαίνουν τα ημισκούμπρια για τη γενιά που είναι τώρα 18. Πιθανόν να τους θεωρούν σταθερή αξία ή γραφικούς γλυκούληδες ή απλά αδιάφορους. Για μας, όμως, ήταν οι άνθρωποι που έδωσαν υπόσταση στην γυμνασιακή καφρίλα που έψαχνε τρόπο να εκφραστεί. Όταν εμείς προσπαθούσαμε να κάνουμε χοντρές πλάκες ή πονηρά λογοπαίγνια γεμάτα υπονοούμενα, ερχόντουσαν αυτοί (Μιθριδάτης, Μεντζέλος) και το κάναν 10 φορές καλύτερα. Ο πρώτος τους δίσκος, ονόματι «30 χρόνια επιτυχίες» έχει σημαδέψει την εφηβική μου ηλικία (τώρα που το σκέφτομαι, ίσως θα ήταν πολύ καλύτερο αν την εφηβική μου ηλικία την είχε σημαδέψει ο Alice Cooper ή ο Marilyn Manson ή οι Guns n’ roses και όχι αυτοι οι επαγγελματίες-μπακούρια). Συνέχεια

Ο 12λογος του αργιλέ

Από: Πτολεμαίος

Όλοι έχουν κάνει αργιλέ τουλάχιστον μια φορά στη ζωή τους και όλοι έχουν και τη δική τους άποψη για το πως είναι το σωστό φουμάρισμα (κάπως σαν το ψήσιμο του αρνιού το Πάσχα!). Επειδή όμως ο αργιλές είναι επιστήμη και στην επιστήμη υπάρχει γνώση και όχι άποψη, παραθέτουμε εδώ τα απαραίτητα που χρειάζεται να ξέρει κανείς για να κάνει υπεύθυνα και σωστά αργιλέ.
Προκαταρκτικά: Συνέχεια

Monty Python

Εντάξει. Εδώ πλέον πάμε σε άλλο επίπεδο. Δεν έχω καν τα προσόντα να τους κρίνω, απλά θα πω την άποψή μου, γνωρίζοντας πως δεν μιλάμε απλά για κωμικούς αλλά για διανοούμενους της κωμωδίας. Η σωστή ονομασία είναι στον Ενικό: Monty Python. Ο Πληθυντικός που ακούμε να χρησιμοποιείται συχνά οφείλεται στο πρώτο σόου που παρουσίασαν, ονόματι  Monty Python’s Flying Circus. Η σειρά αυτή (που διήρκησε από το 1969 ως το 1974) είχε τεράστια επίδραση στον χώρο της κωμωδίας. Δεν υπάρχει αξιόλογος κωμικός που να σέβεται τον εαυτό του, ο οποίος να μην έχει επηρεαστεί από αυτήν. Κάθε μέλος της ομάδας (Graham Chapman, John Cleese, Terry Gilliam, Eric Idle, Terry Jones και Michael Palin) ήταν ένας ιδιαίτερα ταλαντούχος ηθοποιός με ιδιαίτερες αρετές. Συνέχεια

Μάρκος Σεφερλής

Τώρα είτε αρέσει σε κάποιους, είτε όχι, ο Σεφερλής αποτελεί κεφάλαιο για την κωμωδία στην Ελλάδα σήμερα. Ειδικά σε μια εποχή που οι κωμικοί ηθοποιοί είναι είδος υπό εξαφάνιση, ο Μάρκος είναι κωμικός. Τι να κάνουμε τώρα ρε παιδιά; Ναι, πολλές φορές είναι κακόγουστος και ναι συνήθως το κουράζει υπερβολικά. Επίσης, είναι δεινός αντιγραφέας κωμικών εκπομπών του εξωτερικού, όπως ο Benny Hill, o Mr Bean και οι Monty Python (ιδιαίτερα). Ένα ακόμα μειονέκτημα που έχει είναι πως τρομερά άνισος. Άλλα σκετσάκια του γαμάνε (βλ. Savoir vivre στο καφενείο) και άλλα είναι για τον πούτσο. Όλα αυτά τα γεγονότα, όμως, δεν μπορούν να αναιρέσουν το γεγονός πως μετά τους ΑΜΑΝ, Ημισκούμπρια, Χάρυ Κλυν και Πανούση είναι ο έλληνας καλλιτέχνης που με κάνει να γελάω . Όπως δεν μπορούν να αναιρέσουν πως οι εκπομπές του είναι οι μόνες κωμικές εκπομπές που καταφέρνουν παράλληλα να με καβλώνουν (να ναι καλά όλες αυτές οι γκομενάρες που χουφτώνει με προθυμία!). Συνέχεια

Φάρσες φουσέκης

Θρυλικός, αγνώστου ταυτότητος φαρσέρ, ο Φουσέκης έχει βοηθήσει πολύ κόσμο να χτίσουν σώμα, κάνοντάς τους να γελούν ακατάπαυστα. Έχει γίνει αντικείμενο σοβαρών μελετών (πάτα ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ) και αφιερωμάτων. Οι φάρσες του θεωρούνται κλασικές. Ακολουθεί πλήρης λίστα (πλην του ΟΤΕ που δεν μπορώ να το βρω..).

η Μαρία (ο νταής)

Συνέχεια

Τηλεφωνικές φάρσες ΣΚΑ’Ι

Η ραδιοφωνική εκπομπή Ελληνοφρένεια του Σκάι ήταν μια από τις καλύτερες ραδιοφωνικές εκπομπές των τελευταίων ετών. Kαλά, η τηλεοπτική ήταν ο μόνος λόγος μαζί με το champions league (μέχρι που το ξεπούλησε κι αυτό το Mega) και τη Ράδιο Αρβύλα που δεν πέταξα την τηλεόραση απότο μπαλκόνι εδώ και χρόνια. Σταμάτησε να μεταδίδεται τον περασμένο Μάϊο και πίσω της άφησε μια σειρά από τηλεφωνικές φάρσες που αποτελούν κληρονομιά γέλιου για τις επόμενες γενιές. Πολύ γέλιο, εις βάρος (συνήθως) καλόπιστων ανθρώπων. Πόσες φορές είχε τύχει αραλίκι με μπύρες στις εστίες και φάρσες σκάι να παίζουν (εντάξει καμιά φόρα μπορεί να βάζαμε και καμιά τσόντα). Δεν έχουν όλες το ίδιο επίπεδο, αλλά μερικές έχουν μείνει χαραγμένες στη μνήμη μου, όπως:

πάτα το 9


Συνέχεια

Pablo Francisco

Οι περισσότεροι τον γνωρίζουν ως trailer guy και όχι άδικα, αφού αυτό είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα βιντεάκια του. O Pablo Francisco έιναι ένας γνήσιος stand up κωμικός. Έχει νεύρο, φοβερές φωνητικές ικανότητες, πολύ καλό ρυθμό και εξαιρετικά κείμενα. Για όσους η μόνη τους επαφή με το stand up comedy είναι μέσα από γελοίους (παθέτικ) τύπους που λένε μια πρόταση το λεπτό, περιμένουν να γελάσει κάποιος από το κοινό και μετά συνεχίζουν χαρούμενοι, αυτός ο τύπος θα είναι αποκάλυψη. Χωρίς πλάκα, το Stand up comedy είναι τέχνη. Γαμεί και δέρνει, αλλά μόνο όταν το κάνουν ταλαντούχοι άνθρωποι με μεράκι και φαντασία. Αλλιώς βράστα. Δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία τεχνών που άμα σκιστείς να την μάθεις κάποια στιγμή θα την μάθεις. όχι! Το καλό σταντ απ είναι εξίσου καλό με μια βραδιά σεξ με μια μουνάρα. Το κακό σταντ απ είναι σαν να πηγαίνεις για σεξ με τη μουνάρα, αυτη να σε ρίχνει κάτω με τρικλοποδιά, να σε δένει πισθάγκωνα, να φοράει στραπόνι και να σε γαμάει. Ο Pablo Francisco, όμως, είναι καλό σταντ απ. Χωρίς πλάκα, έχω δακρύσει από τα γέλια με τις μιμήσεις του, έχω χαζέψει με το μπιτμπόξ του. Για το κανάλι του στο γιουτιούμπ, πάτα ΕΔΩ.

Βαθμολογία: 8/10

Igudesman & Joo

Λοιπόν. Πρόκειται για δυο μουσικαράδες, έναν βιολιστή (Igudesman) και έναν πιανίστα (Joo), οι οποίοι κάνουν κωμικά σόου. Τώρα, το πόσο κωμικά είναι, αυτό έγκειται στο προσωπικό γούστο του καθενός. Σύμφωνα με την Wikipedia, έχουν σαν σκοπό να φέρουν την κλασική μουσική πιο κοντά στον μέσο όρο. Εμένα, αυτό που μου κάνει κλικ είναι ο συνδυασμός δεξιοτεχνίας και χιούμορ. Δεν μπορώ παρά να εντυπωσιάζομαι όταν βλέπω ανθρώπους οι οποίοι (εμφανώς) έχουν αφιερώσει χιλιάδες ώρες από τη ζωή τους να διαβάζουν για το όργανό τους και παρόλα αυτά βρίσκουν τον τρόπο να το διασκεδάζουν. Κατά τη γνώμη μου ο πραγματικός στόχος τους είναι να προσφέρουν γέλιο και αυτό είναι κάτι που πάντα το εκτιμώ. Βέβαια δεν νομίζω πως θα ξεκαρδιστεί κανείς βλέποντας το σόου τους. Η πιο αναμενόμενη αντίδραση είναι ένα έντονο χαμόγελο με σαλάκι να τρέχει και που και που καποια επιφωνήματα του στυλ «τι κάνει ο τύπος!» Για το κανάλι τους πάτα ΕΔΩ.

Βαθμολογία: 6/10

Michel Courtemanche

Αυτός είναι ίσως ο πρώτος κωμικός που αναφέρω ο οποίος θα είναι άγνωστος στους περισσότερους. Ο Michel Courtemanche, κάνει (ή μάλλον έκανε) ένα παράξενο είδος κωμωδίας. Κατά βάση είναι μίμος. Επειδή, όμως, είναι ιδιαίτερα δύσκολο για ένα κοινό να παρακολουθήσει έναν μίμο για πολύ ώρα, ενίσχυσε το σόου του με ηχητικά εφέ που να καθιστούν σαφές το τι παίζει σε κάθε σκηνή. Η εκφραστική του ικανότητα είναι τόσο μεγάλη που από μερικούς μπορεί να θεωρηθεί και τρομακτικός. Πάντως, είναι κάτι το εντελώς διαφορετικό και είτε αρέσει σε κάποιον είτε όχι, δεν μπορεί παρά να παραδεχθεί πως πρόκειται για τέχνη. Δύο αγαπημένα μου βίντεο είναι τα εξής:

Samurai mime

(κλασικό και αγαπημένο, η στιγμή που κόβει το δάχτυλο του αποτελεί σημείο αναφοράς για μένα και τον αδερφό μου.. χσιιγγκκ!)


Συνέχεια

Weird Al Yankovic

Παλιά και σίγουρη πηγή. Ο Weird Al Yankovic είναι ένας από τους πιο επιτυχημένους καλλιτέχνες των 90’s. Ξεκίνησε με παρωδίες γνωστών ποπ κομματιών οι οποίες είχαν μεγάλη απήχηση και παιζόντουσαν για πολλά χρόνια στο Mtv (και ως εκ τούτου και σε όλα τα υπόλοιπα μουσικά κανάλια που το ακολουθούσαν). Έχει δικό του (μεγάλο!) λήμμα στην Wikipedia και τα βίντεό του στο γιουτιουμπ είναι από τα πολύ αγαπημένα. Επειδή δεν είναι όλα τα βίντεό του κωμικά και εκτός αυτού υπάρχουν πάρα πολλά άκυρα βίντεο σχετικά με το όνομά του με αποτέλεσμα τα καλά να βρίσκονται δύσκολα, παραθέτω μια επιλογή με τις παρωδίες:

Amish Paradise  (παρωδία του videoclip Gangsta’ s paradise)


Συνέχεια